Projektowanie grafiki do druku

Dzisiaj zajmiemy się projektami przeznaczonymi do druku. Postaram się wymienić podstawowe zasady jakimi należy się wzorować oraz do jakiej drukarni udać się już z gotowym projektem np. ulotki.

Podstawową zasadą grafiki do druku jest wykonanie jej w trybie kolorów CMYK i rozdzielczości co najmniej 300dpi (300px na cal kwadratowy). Dlatego nie warto na własną rękę wysyłać plików do drukarni jeśli nie wiemy np. w jakim trybie kolorów jest zrobiony, ale jeśli drukarnia jest porządna to nie przyjmie takiego pliku lub poinformuje swojego klienta, że plik nie spełnia minimalnych wymagań do druku i wydrukuje tylko na odpowiedzialność klienta. Zdarzają się jednak drukarnie, które nie informują o takich rzeczach i po prostu drukują nie biorąc odpowiedzialności za jakość wydruku przesłanego do nich kiepskiej jakości pliku. Warto w takich przypadkach skorzystać z doświadczonych grafików, którzy doradzą jaki plik można przekazać do druku jeśli dysponujemy własnym prywatnym sprzętem, który ktoś chciałby wydrukować.

Chciałam się skupić na projektach do druku, które są przekazywane do drukarni. Takimi projektami jak:

• wizytówki,
  
• plakaty,
  
• papier firmowy,
  
• teczki ofertowe czy foldery,
  
• opakowania,
  
• ulotki
  
• torby
  
  

Profesjonalnie przygotowany projekt graficzny np. ulotki zaprojektowany według wymagań klienta przesyła się do drukarni ze ściśle określonymi zasadami przygotowania do druku określonymi przez drukarnie, a każda drukarnia ma inne wymagania choć zbliżone. Spowodowane jest to stosowanymi przez drukarnie różnymi drukarkami czy gilotynami, które potem przycinają dany wydruk.
Przy przykładowej ulotce, projekt wysyłany jest do drukarni stosującej druk offsetowy, dobrą zasadą takiego druku jest koszt druku, który jest tańszy od ilości nakładu tzn. im większy nakład tym taniej wychodzi za jedną sztukę wydruku.


Opisze także 5 zasad jak poprawnie przygotować grafikę do druku?

1. Nie używaj do druku plików graficznych będących elementem strony internetowej.
   Pliki graficzne będące elementem strony internetowej mają zmniejszoną rozdzielczość do tzw. rozdzielczości ekranowej, czyli 72 dpi (dot per inch, po polsku – punkty na cal). Robi się to w celu zmniejszenia wielkości pliku po to, aby witryna wczytywała się jak najszybciej. Oszczędza się w ten sposób czas oraz transfer danych z serwera. 
    
   
2. Wszystkie teksty w projekcie zamieniaj na krzywe.
   
   Programy graficzne, w celu zmniejszenia wielkości plików domyślnie nie osadzają czcionek w dokumencie. Projektując np. logo i slogan firmowy używamy często czcionek o wyrafinowanym kroju, mało rozpowszechnionych, a zdarza się, że i przygotowywanych specjalnie dla danej firmy. 
   
   
3. Stosuj kolory w określonej skali.
   
   W profesjonalnym druku nie ma takich określeń kolorów jak “błękit nieba” czy “zieleń trawy”. Wbrew pozorom niebo w bezchmurny dzień ma różne odcienie niebieskiego, w zależności pod jakim kątem pada światło słoneczne, a trawa ma niezliczoną ilość gatunków różniących się odcieniem zieleni. 
   
   
4. Zapisuję pliki w ogólnodostępnych formatach
   
   Ponieważ nie masz pewności jakich programów i jakich wersji używają inni. Trzeba pamiętać, że starsze wersie oprogramowania nie otwierają plików zapisanych przez nowsze wersje tych samych aplikacji. Jeśli używamy najnowszej wersji oprogramowania, a studio graficzne jeszcze nie, to w najlepszym przypadku grafik otworzy pusty plik, bez grafiki, lub nie otworzy go wcale. 
   
   
5. Nie wysyłaj dużych plików jako załączniki do listu e-mail.
   Ponieważ nie masz pewności jakie limity na wielkość załączników ma firma, do której chcę przesłać plik. Jeśli plik jest większy niż to ograniczenie, to po pierwsze, list z załącznikiem będziemy wysyłali bardzo długo, a po drugie… nie dojdzie on do adresata, tylko my dostaniemy go z powrotem (z tym wielkim załącznikiem) i z komunikatem o przekroczeniu limitu załącznika listu
   

Bibioteka OpenGl c.d.

Tak jak już obiecałam postaram się rozszerzyć wiedzę na temat biblioteki OpenGL. Post ten będzie skupiał się na teorii ogólnie związanej z tą biblioteką, a mianowicie umieszczę informację o układzie współrzędnych, o barwach, buforze ramki, a także o oknie renderingu.

Układ współrzędnych

Biblioteka OpenGL stosuje prawoskrętny układ współrzędnych kartezjańskich (pokazane na rysunku), w którym os OZ skierowana jest prostopadle do płaszczyzny monitora. Warto także pamiętać, ze literatura informatyczna preferuje lewoskrętne układy współrzędnych z osia OZ skierowana w głąb monitora.

Układ współrzędnych w OpenGL

Barwy

Biblioteka OpenGL wykorzystuje model barw RGB, opierający się na trzech podstawowych barwach: czerwonej, zielonej i niebieskiej. Barwa może być opisywana bezpośrednio przez wartości składowych RGB, bądź w trybie indeksowym z użyciem mapy (tablicy) barw. Obecne możliwości procesorów graficznych czynią stosowanie trybu indeksowego nieopłacalnym, stad w przykładowych programach będziemy używać pełnego zakresu barw oferowanego przez model RGB, w razie potrzeby uzupełniając składowe RGB o kanał alfa (RGBA). Wybór trybu w jakim będzie generowany obraz dokonywany jest podczas tworzenia okna renderingu.

Bufor ramki

W OpenGL w skład bufora ramki (pamięci obrazu) wchodzą następujące elementy:

• bufor koloru (ang. color buffer),
• bufor głębokości, nazywany także buforem głębi (ang. depth buffer),
• bufor szablonowy, nazywany także buforem szablonu (ang. stencil buffer),
• bufor akumulacyjny (ang. accumulation buffer).
  

Specyfikacja wymaga istnienie co najmniej jednego bufora koloru, ale implementacje biblioteki OpenGL zawierają najczęściej dwa bufory koloru: przedni i tylni. Zamiana buforów umożliwia płynne wyświetlenie animacji - jeden bufor jest aktualnie prezentowany na ekranie monitora, a drugi służy do generowania nowej sceny 3D. Ponadto implementacja OpenGL może zawierać lewe i prawe bufory koloru, które umożliwiają tworzenie obrazów stereoskopowych. Bufor głębokości używany jest podczas działania algorytmu Z-bufor, którego zadaniem jest ukrywanie niewidocznych powierzchni. Bufor szablonu służy do ograniczenia obszaru renderingu do wybranej części okna i w implementacjach często jest łączony z buforem głębokości Ostatni z wymienionych elementów ramki - bufor akumulacyjny, umożliwia łączenie kilku obrazów w celu uzyskania określonego efektu końcowego Wybór, które bufory wchodzą w skład ramki dokonuje się podczas tworzenia okna renderingu.

Okno renderingu

Jedna z konsekwencji sprzętowej i systemowej niezależności biblioteki OpenGL jest brak jakichkolwiek funkcji obsługujących komunikacje z użytkownikiem, w tym obsługi okien, klawiatury i myszki. Większość graficznych systemów operacyjnych posiada jednak specjalizowane funkcje pozwalające na obsługę okna renderingu OpenGL. Przykładowo X Windows zawiera bibliotekę GLX, Microsoft Windows bibliotekę WGL, IBM OS/2 bibliotekę PGL, a Mac OS X aż trzy biblioteki: AGL, CGL i NSGL. Także systemy wbudowane, korzystające ze znacznie skromniejszej biblioteki OpenGL ES (ang. OpenGL Embedded Systems), zawierają bibliotekę narzędziową EGL. Oczywiście stosowanie rozwiązań specyficznych dla danego systemu operacyjnego powoduje, ze danego programu nie można skompilować i uruchomić w innym systemie operacyjnym bez dokonania szeregu zmian w tekście źródłowym Rozwiązanie tego problemu stanowią biblioteki oferujące jeden, niezależny od systemu operacyjnego, interfejs do obsługi okien i komunikatów.

Pierwsza biblioteka tego typu była biblioteka AUX (ang. Auxiliary Library), zwana także pod nazwa GLAUX. Jednak największą popularność zdobyła biblioteka GLUT (ang. OpenGL Utility Toolkit), opracowana i rozwijana w latach 1994-1998 przez Marka J. Kilgarda. Jej autor rozwinął idee zapoczątkowane przez twórców biblioteki AUX, co ułatwia konwersje programów korzystających z tej biblioteki (patrz skrypt aux2glut.sed). Bibliotek GLUT, choć od kilku lat nie rozwijana (ostatnia wersja to 3.6), jest ciągle najbardziej popularna i powszechnie stosowana wieloplatformowa biblioteka służąca do uruchamiania programów w OpenGL. Stad naturalna decyzja o wyborze tej biblioteki przy pisaniu przykładowych programów.

Maszyna stanów

Maszyna stanów OpenGL to po prostu zbiór wszystkich zmiennych wewnętrznych (zmiennych stanu) i ustawień biblioteki. Wiele zmiennych stanu jest dwustanowych, inne maja wartości całkowite lub zmiennoprzecinkowe. Ważna cecha maszyny stanów OpenGL jest zachowywanie zmiennych stanu do czasu, aż zostaną one zmienione przez jakąś funkcje. Pozwala to na prosta optymalizacje programów poprzez oddzielenie i jednokrotne wywołanie grupy funkcji ustawiających wartości tych zmiennych stanu, które nie ulegają dalszym zmianom.

Obsługa błędów

Ważne znaczenie w bibliotece OpenGL spełniają zmienne stanu oznaczające wystąpienie błędu Informacje o kodzie bieżącego błędu zwraca funkcja:

C/C++

GLenum glGetError( void )

Oto znaczenie poszczególnych kodów błędów:

• GL_NO_ERROR - brak błędu,
• GL_INVALID_ENUM - argument typu wyliczeniowego poza dopuszczalnym zakresem,
• GL_INVALID_VALUE - argument liczbowy poza dopuszczalnym zakresem,
• GL_INVALID_OPERATION - operacja niewykonalna w obecnym stanie,
• GL_STACK_OVERFLOW - operacja spowodowałaby przepełnienie stosu,
• GL_STACK_UNDERFLOW - operacja spowodowałaby niedomiar stosu,
• GL_OUT_OF_MEMORY - brakuje pamięci do wykonania operacji,
• GL_TABLE_TOO_LARGE - wskazana tablica jest za duża.

Wystąpienie błędu nie powoduje przerwania wykonywania programu - nie jest wykonywana jedynie funkcja odpowiedzialna za jego powstanie. Wyjątek stanowi wystąpienie błędu o kodzie GL_OUT_OF_MEMORY, który powoduje powstanie stanu nieokreślonego Uwagę należy zwrócić na mechanizm przechowywania kodów błędów Każdy rodzaj błędu jest oddzielnie zapamiętywany, a każdorazowe wywołanie funkcji glGetError zwraca kod tylko jednego błędu Stad w przypadku sprawdzania wystąpienia błędu niezbędne jest wywoływanie funkcji glGetError tak długo, aż zwrócona zostanie wartość GL_NO_ERROR. Biblioteka GLU ma odrębne kody błędów będące odpowiednikami kodów błędów OpenGL: GLU_INVALID_OPERATION, GLU_INVALID_ENUM, GLU_INVALID_VALUE i GLU_OUT_OF_MEMORY. Ciąg znaków opisujący kod błędu biblioteki OpenGL oraz GLU, wskazany w parametrze errorCode, zwraca funkcja:

C/C++

const GLubyte * gluErrorString( GLenum errorCode )

Przykładowo błąd o kodzie GL_INVALID_VALUE spowoduje zwrócenie ciągu znaków "invalid value". 

Bibioteka OpenGl

Teraz nadszedł czas aby poszerzyć wiedzę na temat grafiki a dokładnie rzecz ujmując, chciałam dzisiaj zając się bibiotekom OpenGl. W tym poście umieszczę, na razie tylko informacje podstawowe informacje o bibliotece OpenGL, składnia funkcji oraz typy danych. W kolejnym poście zajmę się dalszym rozwinięciem informacji na temat biblioteki.

Podstawy

Pierwsza wersja biblioteki OpenGL (ang. Open Graphics Library) powstała w 1992 roku na bazie języka GL opracowanego przez firmę Silicon Graphics Inc. (w skrócie SGI) na potrzeby stacji graficznych IRIS. Dopiero jednak sukces systemów z rodziny Microsoft Windows, w których zaimplementowano OpenGL w wersji 1.1, stał się początkiem ogromnej popularności biblioteki. Obecnie OpenGL jest podstawowa niskopoziomowa biblioteka graficzna 3D, obsługiwana przez wszystkie liczące się systemy operacyjne oraz większość procesorów graficznych.

Niezależność od platformy sprzętowej oraz ogólnie dostępna specyfikacji czyni z OpenGL standard powszechnie wykorzystywany przez producentów oprogramowania użytkowego i gier. Rozwojem OpenGL zajmuje się organizacja ARB (ang. Architecture Review Board), w skład której wchodzą przedstawiciele firm 3DLabs, Apple, ATI, Dell, IBM, Intel, NVIDIA, SGI i Sun (stan na koniec 2004 roku). Taki sposób wprowadzania zmian w bibliotece zapewnia zachowanie niezależności OpenGL od jednej platformy sprzętowej lub programowej przy jednoczesnym uwzględnieniu do najnowszych osiągnięć w dziedzinie grafiki komputerowej. Materiały ze spotkań członków ARB, specyfikacje i szeregu innych materiałów na temat OpenGL dostępne są na oficjalnej stronie ARB: http://www.opengl.org/. Ważnym uzupełnieniem OpenGL jest biblioteka GLU (ang. OpenGL Graphics System Utility Library). GLU zawiera szereg dodatkowych narzędzi, w tym do obsługi macierzy, odwzorowania tekstur, kafelkowania wielokątów, powierzchni drugiego stopnia oraz krzywych i powierzchni NURBS.

Składnia

Polecenia OpenGL określane są jako funkcje lub procedury. Znaczna część funkcji wykonuje te same operacje, ale rożni się zbiorem argumentów. Przyjęta konwencja nazewnictwa określa ilość i rodzaj parametrów funkcji według poniższego schematu:

rtype Name {1|2|3|4} {b|s|i|f|d|ub|us|ui} {v}
([args,] T arg1, ..., T argN [,args])

gdzie poszczególne elementy oznaczają:

rtype	wartość zwracana przez funkcje.
Name	nazwa funkcji poprzedzona przedrostkiem gl lub glu dla funkcji z biblioteki GLU.
1, 2, 3, 4	ilość argumentów funkcji.
b	argumenty typu GLbyte.
s	argumenty typu GLshort.
i	argumenty typu GLint.
f	argumenty typu GLfloat.
d	argumenty typu GLdouble.
ub	argumenty typu GLubyte.
us	argumenty typu GLushort.
ui	argumenty typu GLuint.
v	argument funkcji stanowi tablica wartości - w tym wypadku nie występuje określenie ilości argumentów funkcji.
T arg1, ..., T argN	argumenty funkcji.

Składnia ta przypomina w swoich założeniach notacje węgierska, stosowana m.in. w API systemów z rodziny Windows. Może ona początkowo sprawiać problemy, ale przy pewnej praktyce okazuje się praktyczna i wygodna w stosowaniu. Podobnie jak w specyfikacja biblioteki OpenGL ta i dalsza
część opisu wykorzystuje notacje przyjęta w języku ANSI C.

Typy danych w OpenGL

Poniższa tabela zawiera typy danych dostępne w bibliotece OpenGL.

typ OpenGL	minimalna ilość bitów	opis
GLboolean	1	typ logiczny
GLbyte	8	liczba całkowita ze znakiem (U2)
GLubyte	8	liczba całkowita bez znaku
GLchar	8	ciąg znaków tekstowych
GLshort	16	liczba całkowita ze znakiem (U2)
GLushort	16	liczba całkowita bez znaku
GLint	32	liczba całkowita ze znakiem (U2)
GLuint	32	liczba całkowita bez znaku
GLsizei	32	nieujemna liczba całkowita
GLenum	32	typ wyliczeniowy całkowity
GLintptr	ptrbits	wskaźnik na liczbę całowitą ze znakiem (U2)
GLsizeiptr	ptrbits	wskaźnik na nieujemna liczbę całkowita
GLbitfield	32	pole bitowe
GLfloat	32	liczba zmiennoprzecinkowa
GLclampf	32	liczba zmiennoprzecinkowa z przedziału [0, 1]
GLdouble	64	liczba zmiennoprzecinkowa
GLclampd	64	liczba zmiennoprzecinkowa z przedziału [0, 1]

Specyfikacja nie określa jakiego rodzaju typy danych są użyte w konkretnej implementacji biblioteki OpenGL. W szczególności typy danych OpenGL nie są typami danych występującymi w języku C (pomimo częściowej zgodności nazw). Implementacja OpenGL może stosować typy danych zawierające większą niż minimalna ilość bitów. prtbits oznacza minimalna ilość bitów niezbędna do umieszczenia wskaźnika Stad typy intptr i sizeiptr muszą umożliwić zapamiętanie dowolnego adresu. Poza wyżej wymienionymi typami danych biblioteka OpenGL zawiera typ pusty GLvoid.

Polska grafika komputerowa

Dzisiaj chciałam opisać troszkę historię polskiej grafiki komputerowej. Zostaną także wymienieni niektórzy zasłużeni artyści w tej dziedzinie.

Grafika komputerowa w Polsce zaczęła się rozwijać pod koniec lat osiemdziesiątych, gdy dostęp do komputerów klasy PC był już możliwy. W warszawskiej Zachęcie w kwietniu 88 r. wystawę grafiki komputerowej urządziła grupa twórcza Studio "Ega", działająca od 87 r. pod patronatem firmy "Refleks" (inaczej: Przedsiębiorstwa Wdrażania Postępu Techniczno-Organizacyjnego). Członkowie Studia "Ega" to warszawscy graficy. Prace, które pokazywali w Zachęcie, wykonane techniką cyfrową, z wykorzystaniem urządzenia umożliwiającego rysowanie, prezentowane były bądź w formie wydruków czarno-białych, później kolorowanych, bądź jako powiększenie zdjęć z obrazu na monitorze. Była to konieczność, gdyż artyści nie dysponowali dostatecznie doskonałą wielobarwną drukarką, zazwyczaj używaną do przenoszenia obrazów z monitora na materiał trwały. Podczas wystawy pokazywano też bezpośrednio na monitorach serie interesujących barwnych przekształceń poszczególnych prac, a także próby animacji dla potrzeb telewizji. Młodzi artyści świadomi byli studialnego, ćwiczebnego charakteru swojej pracy z komputerami i tego, że w bardzo małym stopniu umieli wykorzystać specyficzne właściwości nowego narzędzia. Do pełnego ich zastosowania konieczna jest zmiana podejścia, sposobu myślenia. Dopiero wyjście poza nawyki warsztatowe, wyniesione z uczelni plastycznej, pozwoli zrozumieć w pełni charakter i możliwości nowego narzędzia, jakim może stać się grafika komputerowa. Rysujące maszyny cyfrowe interesowały także fotografów. Również w Polsce, gdzie profesjonalne komputery graficzne należały do rzadkości, wzrastało zainteresowanie komputerowym przetwarzaniem zdjęć, choćby i na dostępnym, dosyć prostym sprzęcie.

Zasłużeni wybrani twórcy polskiej grafiki komputerowej 
 

• Zdzisław Beksiński
  Urodził się w 1929 r. w Sanoku. Beksiński rozpoczął swoją twórczość, jako fotografik, prezentując w 1958 r. znakomite prace na kilku wystawach w Warszawie, Gliwicach i Poznaniu. Mało, kto kojarzy Beksińskiego z czarno-białymi zdjęciami. Jednak to właśnie one rozpoczęły jego drogę do wielkiej sławy. Jego fotografie przedstawiały ludzkie postacie, często w niecodziennych pozach: skulone, jakby bały się czegoś, modelki były owinięte sznurkami, deformującymi ich ciała. Robił zdjęcia piękne, estetyczne, ale zarazem brutalne. Beksiński "pastwi" się nad żywą osobą, sadystycznie deformuje ciała ludzkie. To motywy często pojawiają się w późniejszej twórczości artysty. Można jednak spotkać również inne zdjęcia, piękne i łagodne. 
  
  
  
  
  
  
  
   
• Ryszard Horowitz
   Urodził się w 1939 roku. Jako dziecko przeżył koszmar obozu koncentracyjnego Auschwitz (jest jednym z najmłodszych ocalonych). W latach pięćdziesiątych, jako student krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, zafascynował się amerykańską fotografią. W kipiącej pomysłami i energią młodości atmosferze odwilży po 1956 r. dokumentował rodzące się środowisko jazzowe. Wkrótce wyjechał do USA, gdzie początkowo zajmował się reklamą (pracował jako dyrektor artystyczny w Grey Advertising), po czym otworzył własne studio fotograficzne. Działając na własną rękę zaczął angażować się w eksperyment, grę z formą i zaawansowane technologie. Wypracował swój rozpoznawalny styl, mocno eksperymentalny. Jego zdjęcia przedstawiają odrealnione sceny rodem z marzeń sennych, grę symboli i obrazów. 
  
  
  
  
  
  
  

• Michał Kurc
  Artysta urodził się w 1949 roku. Stworzył pracę, która sam nazwał cyfrografiami. Przedstawia swoje prace na wielu różnorodnych wystawach artystycznych. Każda z nich jest inna i wyjątkowa. Grafik wykorzystuje w swoich pracach różne techniki.

• Za pomocą techniki skanografii, która polega na skanowaniu różnych przedmiotów stworzył wiele niezwykle ciekawych prac
• Za pomocą techniki rysowanie światłem (nazwa została wymyślona przez grafika).

Polska może pochwalić się niewątpliwie niezwykle utalentowanymi artystami w zakresie grafiki komputerowej, do którym także także niewątpliwie: Jan Berdak czy też Władysław Pluta. Prace każdego z nich zasługują na duże uznanie. Pomimo swojej różności i inności każda wzbudza zachwyt wielu ludzi.

Historia grafiki komputerowej

Post będzie obrazował krótki rys historyczny związany z początkami grafiki komputerowej, a skończywszy na rozbudowanych produkcjach obecnych w dzisiejszych czasach.

Lata 1950 – Komputer Whirlwind w MIT – grafoskop, pierwsze monitory graficzne, urządzenie CRT – zdjęcia fotograficzne; dziedzina o bardzo wąskim zakresie tylko zastosowania militarne

1962 – system rysujący Sketchpad skonstruowany przez Ivana Sutherlanda składający się z monitora, pióra świetlnego i oprogramowania do interaktywnej obsługi 

 

1964 – zespół naukowy (m.in. Ivan Sutherland, James Blinn, Edwin Catmull) zajmujący się algorytmami w grafice komputerowej pracujący na Uniwersytecie w Utah 

 

1965 – pierwsza komercyjna stacja graficzna: IBM 2250 Display Unit (komputer IBM 1130)

1969 – powstanie grupy SIGGRAPH (Special Interest Group on GRAPHics) w ramach organizacji ACM (Association for Computing Machinery), która skupiała profesjonalistów związanych z informatyką

1974 – laboratorium graficzne w New York Institute of Technology

1980 – publikacja artykułu Turnera Whitted’a o realistycznym tworzeniu obrazów, powstanie metody śledzenia promieni (ray tracing)

1982 – TRON- pierwszy film, w którym zastosowano grafikę komputerową. Pierwsza scena całkowicie wygenerowana komputerowo w filmie Star Trek II: Gniew Khana (The wrath of Khan)

1983 – rozwój technik fraktalnych i ich zastosowanie w grafice komputerowej. Fraktale wykorzystano np. w filmie Star Trek II: The wrath of Khan

1984 – praca C. Gorala, K.Torrance’a, D.Greenberga i B.Battaile’a proponująca nowe podejście do wizualizacji – metodę energetyczną (radiosity)

1988 – pierwsza sekwencja filmowa z wykorzystaniem morfingu w Willow

1989 - postać wygenerowana za pomocą grafiki 3D w wytwórni Industrial Light & Magic (ILM)

1993 – dinozaury w Parku Jurajskim - pierwsze kompletne i szczegółowe organizmy żywe wygenerowane w technice cyfrowej

1995 – film Toy Story zrealizowany w całości za pomocą grafiki komputerowej; pierwsze fotorealistyczne włosy oraz futro wygenerowane komputerowo

1999 – pierwsza postać z kompletną ludzką anatomią wygenerowana komputerowo w wytwórni ILM

2001 – mapowanie fotonowe (photon mapping) jako rozwój metody śledzenia promieni

2009 – film Avatar – rewolucja kina 3D

Dziś grafika komputerowa to bardzo rozbudowana dziedzina, plasująca się gdzieś na pograniczu informatyki i sztuki – leży w sferze zainteresowań zarówno artystów, jak i informatyków, a na dodatek stale, dynamicznie się rozwija – co roku tworzone są nowe technologie, publikowane nowe programy graficzne oraz biblioteki. 

 

Koloroterapia, czyli leczenie kolorami

W tym poście chciałam skupić się na właściwościach jakie posiadają kolory. Niewiele z nas może zdaje sobie sprawę, że istnieje coś takiego jak leczenie kolorami. Okazuje się, że barwy mają bardzo leczniczy wpływ na nasz organizm oraz nasze samopoczucie.

Psycholodzy udowodnili, że kolory potrafią wpływać na nasze usposobienie i nastrój. Zapoczątkowana przez Goethego teoria „zmysłowo-estetycznego oddziaływania kolorów” ma do dziś duże znaczenie w psychologii.

W medycynie naturalnej stosuje się ostatnio tzw. chromoterapię lub koloroterapię - formę leczenia, która opiera się przekonaniu o uzdrawiającej mocy kolorów.

Znaczenie poszczególnego koloru na ludzki nastrój:

• Kolor żółty - ma działanie ożywiające i inspirujące, pobudza tez reakcję rozumowania, pomagając w panowaniu nad własnymi emocjami. Kolor żółty to również symbol intelektu i mądrości, który inspiruje wzniosłe myśli i uspokaja psychicznie. U niektórych osób może jednak wywołać irytację.
  
  
• Do działania pobudzi nas z całą pewnością kolor biały. Nie jest jednak polecany osobom skłonnym do odczuwania samotności i pustki, gdyż może pogłębić taki stan.
  
  
• Kolor czerwony - to kolor młodości. Pobudza sprawność umysłową, daje uczucie ciepła, przyspiesza bicie serca, podnosi ciśnienie tętnicze krwi, poprawia samopoczucie. Potrafi wywołać gwałtowne reakcje – nie tylko jednak bunt, przekorę i namiętność, ale i agresję. Dodaje poza tym odwagi i aktywności. 
  
  
• Kolor niebieski – wg naukowców to najsilniejszy antyseptyk. Niebieski działa chłodząco, znieczulająco i przeciwzapalnie. Powoduje ponadto radość i spokój, wpływa kojąco na skołatane nerwy, łagodzi wzburzone myśli i uczucia, sprowadza spokojny i głęboki sen.
  
  
• Kolor zielony - symbolizuje równowagę i harmonię. Sprawia, że czujemy się bezpiecznie. Jasne odcienie pobudzają koncentrację lub, wręcz przeciwnie, sprzyjają lenistwu. Kolor zielony działa też korzystnie w przypadku leczenia wrzodów żołądka czy grypy.
  
  
• Kolor pomarańczowy - jest kolorem kreatywności, witalności, ciepła i radości. Zbliża, pobudza i oddziałuje pozytywnie na cały organizm. Symbolizuje także niższe zdolności intelektualne, czyli wiedzę zdobywaną tylko na własny użytek.
  
  
• Fiolet - pomoże nam usunąć zmęczenie, złagodzi stres, zniweluje bezsenność. Kolor ten działa oczyszczająco, pogłębia uczucie pustki i samotności.
  
  
• Róż - siostra fioletu i czerwieni, podnosi poczucie bezpieczeństwa, spokoju oraz sprzyja atmosferze relaksu.
  
  
• Brąz - to kolejny kolor, który wywiera duży wpływ na nasze samopoczucie. Gwarantuje on rodzinną atmosferę i bezpieczeństwo. Jednocześnie jednak potrafi sprawić, że odizolujemy się od świata i odbiegniemy myślami od rzeczywistości. Brąz ma jednak bardzo niekorzystny wpływ na osoby o niskim poczuciu wartości, gdy pogłębia ich stan.
  
  
• Czarny charakter wśród kolorów – czerń – sprzyja poczuciu wsparcia. Pomaga także znaleźć właściwy światopogląd osobom poszukującym wartości w swoim życiu.
  
  
  
  
  
  
  
  
  

Zastosowanie grafiki komputerowej

Temat ten został poruszony dopiero teraz ze względu na to, iż najpierw chciałam wymienić poszczególne typy grafiki, czym one się charakteryzują a dopiero mając przedstawioną całą wiedzę na ten temat skupić się ta naprawdę na zastosowaniu grafiki w naszej codzienności.

Obecnie grafika komputerowa jest stosowana w różnych obszarach przemysłu, biznesu, nauczaniu i rozrywce.

Zastosowanie:

Interfejsy użytkownika – większość programów użytkowych wykonywanych na komputerach osobistych ma interfejsy użytkownika z systemem okien zarządzających licznymi równoczesnymi czynnościami i możliwościami wskazywania, pozwalającymi użytkownikowi wybierać opcje z menu, ikony, obiekty na ekranie. Np. edytory tekstu, arkusze kalkulacyjne, programy do publikacji.


Wykresy – wizualizacja danych w biznesie, nauce, technologii. Tworzenie wykresów 2D i 3D funkcji matematycznych, fizycznych, ekonomicznych. Wykresy te są używane na przykład do prezentowania w przejrzysty i zwięzły sposób tendencji i wzorów uzyskanych z danych, tak żeby wyjaśnić złożone zjawiska i ułatwić podejmowanie decyzji.

Kartografia – różnego rodzaju mapy (pogody, warstwicowe, demograficzne).


Medycyna – chirurdzy korzystaj z grafiki do wspomagania kierowania przyrządami i do dokładnego określenia, w którym miejscu należy usunąć chorą tkankę. Możemy manipulować modelem i uzyska szczegółowe informacje o stanie narządów.


Kreślenie i projektowanie wspomagane komputerowo. CAD – użytkownik korzysta z grafiki interakcyjnej do projektowania elementów i systemów mechanicznych, elektrycznych, elektronicznych. w tym takich struktur jak budynki, karoserie samochodów, kadłuby samolotów i statków, sieci telefoniczne i komputerowe itp.


Systemy multimedialne – połączenie kilku mediów komunikacyjnych np. tekst, grafika i dźwięk. Wykorzystywane np. w nauczaniu multimedialnym.

Symulacja i animacja dla wizualizacji naukowej i rozrywki. W grafice komputerowej nie musimy ograniczać się do obrazów statycznych. Obrazy zmieniające się dynamicznie są znacznie efektywniejsze, zwłaszcza dla zjawisk zmiennych w czasie (np. ewolucja twarzy ludzkiej, przemieszczanie się ludności). Obiekty mogą być przesuwane i obracane wokół nieruchomego obserwatora. Również obiekty mogą być nieruchome, a obserwator może się porusza wokół nich, np. symulatory lotu, gry (wy ścigi samochodowe). W wizualizacji naukowej i inżynierskiej coraz popularniejsze stają się obrazy i filmy animowane generowane komputerowo, pokazujące zmienne w czasie zachowanie się rzeczywistych i symulowanych obiektów. Z takich metod możemy korzystać przy badaniu abstrakcyjnych wielkości matematycznych i modeli matematycznych, takich zjawisk jak przepływ cieczy, teorie względności, reakcje jądrowe i chemiczne, systemy fizjologiczne i działanie organów, deformacje struktur mechanicznych pod wpływem różnych obciążeń. Możemy tworzyć obrazy nie tylko istniejących rzeczywistych obiektów ale równie abstrakcyjnych, syntetycznych obiektów, które nie mają wewnętrznej geometrii, tak jak wyniki pomiarów. Techniki grafiki komputerowej pozwalają na modelowanie obiektów, reprezentowanie świateł i cieni, produkcję efektów specjalnych w filmach. Uaktualnianie dynamiki polega na zmianie kształtu, barwy i innych własności.